Top 10: Snelste gevechtsvliegtuigen uit de Tweede Wereldoorlog

9: Martin Baker MB5 – 740 km/u

Het enige waar het de MB5 aan ontbrak was een goede timing. Hij vloog voor het eerst twee weken voor de invasie van de Geallieerden in Normandië. Hij verscheen aan het begin van het jet-tijdperk, met direct beschikbare Spitfires en Tempests, die beide uitstekende gevechtsvliegtuigen waren, en daarom was er nooit een overtuigend argument om de iets betere MB5 te produceren.

Hoewel hij nooit besteld werd, was de MB5 zeer indrukwekkend: met een beter bereik en bewapening dan welke Spitfire-versie dan ook; een iets hogere topsnelheid, een beter bereik en een beter plafond dan een Sea Fury; een betere wendbaarheid dan een Hornet, en hij was ook goedkoper en vloog eerder. De MB5 deelt deze positie in ons verhaal met de Arado 234 straalbommenwerper, die een topsnelheid had van 742 km/h.

8: Hawker Tempest – 750 km/u

De grote Hawker Tempest was een uitstekend gevechtsvliegtuig op lage en gemiddelde hoogten. Dit Britse gevechtsvliegtuig bleek een briljant antwoord op de aanval van de Duitse V-1 kruisraket. De Tempest was cruciaal in het verslaan van de snelvliegende V-1 en schoot er in totaal 805 neer, waardoor mogelijk duizenden burgerlevens gered werden.

De Tempest begon als een ontwikkeling van de Typhoon met dunnere vleugels, maar naarmate hij verder ontwikkelde, werd hij anders genoeg om zijn eigen naam te verdienen; de dunnere vleugel was beter bij hogere snelheden. Prototypes met verschillende motoren werden uitgeprobeerd; de snelste werd aangedreven door de Sabre IV en bereikte een verbazingwekkende 750 km/u op een hoogte van 7500 meter.

8: Hawker Tempest – 750 km/u

De Napier Sabre-motor was indrukwekkend: hij had 24 cilinders, vierkleppen, twee krukassen en woog 1070 kg. Hij genereerde een woeste hoeveelheid vermogen, waardoor het vliegtuig uitmuntende prestaties leverde. De Tempest was het beste RAF-gevechtsvliegtuig in de laatste fase van de oorlog en was het beste van de propellor-aangedreven gevechtsvliegtuigen van de RAF.

De Tempest bleek formidabel in luchtgevechten, met een ontzagwekkende 8:1 overwinning-verlies verhouding. De Tempest behaalde 239 bevestigde overwinningen. De Tempest was het ultieme toestel van Hawker dat in de oorlog dienst deed. De Tempest evolueerde in de superlatieve Hawker Sea Fury, die kleinere vleugels had en nog sneller was.

7: Republic P-47M Thunderbolt - 756 km/u

Toen het duidelijk werd dat de XP-47J waarschijnlijk niet in productie zou gaan, overwoog Republic een hotrodded P-47 door de motor van de XP-47J - met zijn CH-5 turbosupercharger - te koppelen aan de bestaande P-47D-27.

Terwijl de originele P-47 2000 pk had bij de instelling voor noodvermogen, had dit nieuwe monster maar liefst 2800 pk dankzij meer boost van de geüpgradede supercharger en waterinjectie om deze hoge boostniveaus in toom te houden.

7: Republic P-47M Thunderbolt - 756 km/u

Het resultaat was spectaculair, met een topsnelheid van meer dan 756 km/u. Sommige piloten beweerden zelfs 805 km/u te hebben gehaald, maar dit kan niet formeel geverifieerd worden. Het vermogen dat de P-47M vroeg, zorgde ervoor dat de motor onbetrouwbaar was, met frequente problemen met ontstekingen en zuigerveren op grotere hoogten.

De P-47M bleek formidabel in gevechten en behaalde overwinningen waaronder verschillende straal-aangedreven Me 262A's en Arado 234B's zonder lucht-lucht verliezen.

6: Focke-Wulf Ta 152H – 760 km/u

Topsnelheid op grote hoogte is een tweesnijdend zwaard. Aan de ene kant zorgt de ijle lucht voor een lage luchtweerstand. Aan de andere kant maakt deze ijle lucht het ook moeilijker om lift te produceren, dus de geïnduceerde luchtweerstand is hoger. Tot slot hebben de motorprestaties, en dus de stuwkracht, de neiging om af te nemen met de hoogte. De balans tussen deze drie snelheidsgerelateerde aspecten is dus niet noodzakelijkerwijs beter dan op lagere hoogtes.

Met het juiste vliegtuigontwerp kunnen echter zeer hoge snelheden worden bereikt op grote hoogtes. De Focke-Wulf Ta 152H was zo'n vliegtuig. Dit ontwerp, een afgeleide van het Fw 190 jachtvliegtuig, werd ontwikkeld als een geavanceerde bommenwerper onderschepper. Het had upgrades die specifiek gericht waren op het verbeteren van de prestaties op grote hoogte om een nieuwe dreiging voor Duitsland tegen te gaan - de hoogvliegende Amerikaanse B-29 met drukcabine.

6: Focke-Wulf Ta 152H – 760 km/u

Het had bijna 40% meer spanwijdte dan de Fw 190. Ten tweede had het vliegtuig een verbeterde Junkers Jumo 213E motor met zowel water/methanol injectie op lage hoogtes als lachgas injectie op grote hoogtes. Hierdoor was een hogere boostdruk mogelijk en kon het vliegtuig tot een maximum van 760 km/u versnellen op grotere hoogtes, meer dan 48 km/u sneller dan de snelste Fw 190D.

De opvallende Ta 152H presteerde fenomenaal. Er werden er echter slechts 69 geproduceerd en toen hij in januari 1945 werd geïntroduceerd, maakte hij niet veel indruk voordat de oorlog eindigde; hij schoot ongeveer zeven geallieerde vliegtuigen neer.

5: Mitsubishi Ki-83 – 761 km/u

De Ki 83 was het resultaat van een specificatie van het Japanse leger waarin werd gevraagd om een aërodynamisch radiaalmotorvliegtuig voor grote hoogtes. De Ki-83 behaalde niet alleen de hoogste snelheid van alle Japanse vliegtuigen die tijdens de oorlog werden gebouwd, maar was ook gezegend met een opmerkelijke wendbaarheid voor zo'n groot vliegtuig.

Vergeleken met zijn directe Amerikaanse equivalent - de Grumman F7F Tigercat, die tijdens de oorlog ook geen zinvolle dienst zag - had de Ki-83 een vergelijkbaar bereik, maar was hij sneller, wendbaarder en zwaarder bewapend met twee 30 mm en twee 20 mm kanonnen, die allemaal door de neus werden afgevuurd.

5: Mitsubishi Ki-83 – 761 km/u

Helaas voor dit superieure oorlogsvliegtuig was de timing verschrikkelijk. Het toestel vloog voor het eerst in november 1944, maar de tests werden regelmatig onderbroken door Amerikaanse luchtaanvallen en van de vier bekende prototypes werden er drie beschadigd of vernietigd door bombardementen. Na de oorlog werd de enige overlevende geëvalueerd in de VS en kreeg lovende kritieken.

Met de brandstof met een hoger octaangehalte die in Amerika beschikbaar was, de Ki-83 uiteindelijk een snelheid van 761 km/u. Helaas is de enige Ki-83 die de oorlog overleefde, ondanks het feit dat hij bestemd was om bewaard te blijven, vermoedelijk in 1950 gesloopt.

4: Dornier Do 335 – 763 km/u

De Do 335 was een zeer radicaal ontwerp: het had twee motoren, met een propeller aan beide uiteinden van het vliegtuig.

De voorste motor zit op de traditionele plaats met een trekpropeller. De achterste motor is in het midden van de romp gemonteerd (voor een betere gewichtsverdeling) en is met een aandrijfas verbonden met een achterduwpropeller. Het resulterende oppervlak is slechts iets groter dan dat van een vergelijkbaar eenmotorig jachtvliegtuig.

4: Dornier Do 335 – 763 km/u

Een paar Daimler-Benz DB-603 motoren, die elk 1800 pk produceerden, maakten een maximumgewicht mogelijk dat iets hoger lag dan dat van een traditioneel gevechtsvliegtuig, bewapend met een 30 mm kanon dat door de propellernaaf schoot en een paar 20 mm kanonnen in de motorkap. Het toestel kon veel brandstof vervoeren en had een gevechtsbereik dat 30% groter was dan dat van de Focke-Wulf Fw 190 of Messerschmitt Bf 109.

Het toestel kwam te laat voor gevechten in de Tweede Wereldoorlog; werden er slechts 37 gebouwd. Hiervan bereikten een paar conversie-eenheden voor korte tijd, maar het type kwam niet in de strijd voor. Het ontwerp leverde enorme prestaties, met een topsnelheid van 763 km/u

4: Gloster Meteor – 793 km/u

Naarmate vliegtuigen sneller werden, werd het duidelijk dat zuigermotoren moeite hadden om efficiënt te presteren bij een snelheid van meer dan 640 km/u, en bij een snelheid van meer dan 720 km/u nog minder. Straalaandrijving bood het volgende prestatieniveau, maar het was een technologie in de kinderschoenen, met nog veel te bewijzen.

Groot-Brittannië was een vroege pionier op het gebied van straalmotoren. Het eerste experimentele straalvliegtuig was de Gloster E.28/39, die voor het eerst vloog in 1941. Er werden twee prototypes gebouwd, die een indrukwekkende snelheid van 750 km/u haalden.

4: Gloster Meteor – 793 km/u

De technologieën die door de E.28/39 werden bewezen, maakten de ontwikkeling van een groter vliegtuig mogelijk, de Gloster Meteor, de eerste geallieerde straaljager. De tweemotorige Meteor vloog voor het eerst op 5 maart 1943 en kwam op 27 juli 1944 in dienst bij de RAF. Op 20 januari 1945 werden vier Meteors ingezet in België.

De primaire taak van de Meteors was het verdedigen van vliegvelden, maar hun piloten hoopten dat de aanwezigheid van een Geallieerd vliegtuig een aanval van Me 262's zou aanmoedigen, zodat ze in een hinderlaag zouden kunnen lopen. Het was piloten van de Meteor verboden om over Duits bezet gebied te vliegen vanwege het risico dat een Meteor in vijandelijke handen zou vallen. Tegen het einde van de oorlog had de Gloster Meteor III een topsnelheid van 793 km/u; de geannuleerde Heinkel He 280, 's werelds eerste straaljager, is hier ook een vermelding waard en haalde mogelijk 818 km/u.

3: Heinkel He 162 Volksjäger & Lockheed P-80 Shooting Star – 885 km/u

De kleine Heinkel He 162 'Volksjäger' werd geboren in de wanhopige laatste dagen van Nazi-Duitsland, uit de hoop dat een goedkoop, in massa geproduceerd en zeer geavanceerd ontwerp zich kon verdedigen tegen de honderden geallieerde bommenwerpers en hun escortes die Duitsland verwoestten.

Het was een uiterst innovatief ontwerp, dat in slechts drie maanden van conceptie tot eerste vlucht ging. Het combineerde de nieuwe technologieën van straalaandrijving en de schietstoel. Het was de bedoeling dat het door jonge, fanatieke mannen (en jongens) gevlogen zou worden. Hoewel het een indrukwekkende prestatie was, was het te laat om veel effect te hebben. Het bereikte echter wel een indrukwekkende 885 km/u.

3: Heinkel He 162 Volksjäger & Lockheed P-80 Shooting Star – 885 km/u

De Lockheed P-80 was een beetje langzamer dan de He 162, maar is nog steeds een vermelding waard. Het eerste Amerikaanse straalvliegtuig, de Bell P-59 Airacomet, was een teleurstelling.

De P-80 deed dienst in de Tweede Wereldoorlog, zij het kortstondig. Twee pre-productie USAAF YP-80A Shooting Stars zagen dienst in Italië als verkenningsvliegtuig in februari en maart 1945. De P-80A had een topsnelheid van ongeveer 885 km/u.

2: Messerschmitt Me 262 – 930 km/u

Er was heel wat mis met de Me 262 toen hij in actie kwam, maar dat was grotendeels te wijten aan de eisen van die tijd; afgezien daarvan vertegenwoordigde hij een verbazingwekkende technologische vooruitgang toen hij in de lente van 1944 werd losgelaten.

Het duidelijke voordeel van de nieuwe krachtbron, de straalmotor, was snelheid. Eenmaal in de lucht kon geen enkel ander vliegtuig de snelle Messerschmitt nog inhalen, zelfs de Gloster Meteor van de RAF niet, waarvan de prestaties in vergelijking traag waren.

2: Messerschmitt Me 262 – 930 km/u

Maar het waren niet alleen de straalmotoren van de 262 die het gevechtsvliegtuig zo formidabel maakten; de vuurkracht, geoptimaliseerd voor de vernietiging van bommenwerpers, was bijzonder zwaar en bestond uit vier 30 millimeter kanonnen die explosieve kogels afvuurden met een zeer hoge snelheid.

De motoren en het casco van veel 262's werden gebouwd door tot slaaf gemaakte mensen, dus het is niet verwonderlijk dat de bouwkwaliteit slecht was. Maar toch was de 262 een opmerkelijke technologische laatste stormloop van Duitsland. Met een topsnelheid van 930 km/u was de Me 262 verbazingwekkend snel en een serieuze bedreiging voor geallieerde vliegtuigen.

1: Me 163 (1060 km/u) & Ba 349

Raketten kunnen enorme stuwkracht en snelheden op elke gewenste hoogte bieden, maar ze hebben een aantal ernstige beperkingen en vaak veiligheidsproblemen. De Opel RAK.1, het eerste speciaal ontworpen raketvliegtuig, vloog op 30 september 1929. Het bereikte een topsnelheid van 150 km/u.

Het eerste operationele militaire raketaangedreven vliegtuig was de Messerschmitt 163 Komet interceptor, het snelste vliegtuig uit de Tweede Wereldoorlog met een topsnelheid van ongeveer 1060 km/u. Het was 320 km/u sneller dan de beste gevechtsvliegtuigen met zuigermotoren. Het was 320 km/u sneller dan de beste gevechtsvliegtuigen met zuigermotoren - maar het kon maar ongeveer zeven minuten vliegen voordat de brandstof op was, en dan werd het kwetsbaar voor vijandelijke jagers terwijl het zweefde.

1: Me 163 (1060 km/u) & Ba 349

Terwijl de meeste gevechtsvliegtuigen uit die tijd een klimsnelheid van ongeveer 900 meter per minuut hadden, klauwde de raketaangedreven Me 163 met een verbazingwekkende snelheid van 49000 meter per minuut omhoog. Piloten van die tijd waren slecht uitgerust om te begrijpen wat er gebeurde bij zulke extreme klimsnelheden.